Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

Όλοι αυτοί που υπερψήφισαν τη «νέα δανειακή σύμβαση» διατείνονται ότι το έκαναν για να αποφύγει η χώρα μας τη … Χρεοκοπία! Να αποφύγει, δηλαδή, αυτό που ήδη –απ’ την ώρα της προσφυγής της στο ΔΝΤ και στην «Ευρώπη»- έχει πάθει. Και έχει απλωθεί ένα κλίμα τρομοκρατίας από πολιτικά στελέχη και ΜΜΕ, που η «τρομοκρατία» της 17Ν ωχριά μπροστά του. Δεν υπερβάλλω και θα εξηγήσω –όσο μου είναι δυνατό- το τι ακριβώς εννοώ.

Τι σημαίνει, κατ’ αρχή, Χρεοκοπία; Η απάντηση είναι "παύση πληρωμών", που ταυτόχρονα σημαίνει και παύση εξυπηρέτησης του χρέους. Αυτό είναι η χρεοκοπία με «εγκυκλοπαιδικούς» ή «τεχνικούς» όρους. Μπορεί, ωστόσο, να ορίζεται και ως "πλήρης άρνηση του χρέους" ή, ακόμα, "μονομερής διαγραφή του χρέους".
Είναι, όμως, τόσο τρομερό συμβάν η χρεοκοπία;

Επειδή δεν είμαι ειδικός θα καταφύγω στις γνώμες δύο ξένων χρηματιστηριακών αναλυτών (άρθρο του Peter Tchir των TF Market Advisors με τιτλο «JPM Buys Greece For $2» (δηλ., η J. P. Morgan αγοράζει την Ελλάδα για 2 δολάρια), άρθρο του Philip R. Davis, ιδρυτή του Phil's Stock World με τίτλο «Η Τρίτη που Κυλλά—Συνέχισε την Κατρακύλα») που θεωρούν ότι το τρομερό για τους Έλληνες δεν είναι η χρεοκοπία, αλλά η παράταση της παρούσας κατάστασης με τη συνεχή προσθήκη μνημονίων!

Θυμηθείτε πώς σε τρεις, τέσσερις μήνες θα ξαναζήσουμε το ίδιο έργο για την υπερψήφιση ενός 3ου Μνημονίου κ.ο.κ. Αν, όπως ισχυρίζονται, εισρεύσουν στη χώρα τα 130 δις και με δεδομένο ότι οι ανάγκες για πληρωμές μισθών και συντάξεων είναι –μετά τις περικοπές που έχουν γίνει- περίπου 48-50δις, απλή λογιστική πράξη μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι για 2 χρόνια, με αυτά τα χρήματα, δεν θα αντιμετωπίζαμε πρόβλημα στις πληρωμές. Παράλληλα, θα υπήρχε χρόνος για να γίνουν κάποιες ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές που θα έλυναν το πρόβλημα επιβίωσης του Ελληνικού λαού, οδηγώντας σε ανάπτυξη.

Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα δεδομένου ότι τα 130δις προορίζονται για ενίσχυση των τραπεζών (κάλυψη της χασούρας τους από το PSI), των ασφαλιστικών ταμείων (για τον ίδιο λόγο και αφού τα οδήγησαν στη χρεοκοπία οι διοικήσεις τους με την παρότρυνση των πολιτικών τους προϊσταμένων) και στην πληρωμή τοκοχρεολυσίων αποδίδοντας επί πλέον κέρδη στους δανειστές μας. Συνεπώς ΟΛΟΙ τους ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ.

Εξ άλλου αποτελεί κοινό «μυστικό» στο εξωτερικό πως η Ελλάδα αδυνατεί να ανταποκριθεί στην εξόφληση των δανείων και θα χρεοκοπήσει μόλις οι δανειστές διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους. Το πρόβλημα, συνεπώς, είναι ακριβώς εδώ: Εξυπηρέτηση Χρέους και, φυσικά, εξόφληση των δανείων.

Ας δούμε, λοιπόν, τι μπορεί να γίνει μ’ αυτό το πρόβλημα και με δεδομένο ότι η Ελλάδα έχει ήδη (ή, θα…, κατ’ άλλους) χρεοκοπήσει.
Η χρεοκοπία μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: (α) Με τους όρους της Ευρωζώνης, Και (β) με όρους εθνικής ανεξαρτησίας.

Στην πρώτη περίπτωση –αυτήν, δηλαδή, που έχουν επιλέξει οι Παπαδήμιοι- θα έχουμε τον Ελληνικό λαό να συνεχίζει να χρωστά στο διηνεκές (σκεφτείτε πως το 2020 το χρέος μας θα είναι, ως ποσοστό του ΑΕΠ, λίγο μεγαλύτερο απ’ όσο ήταν το 2009) και, όλο αυτό το χρονικό διάστημα και να δουλεύει σαν σκλάβος προκειμένου να εξοφληθεί το χρέος-μινώταυρος. Παράλληλα η εθνική περιουσία θα πουληθεί για ένα κομμάτι ψωμί (βλέπε μεσοπρόθεσμο).

Η δεύτερη περίπτωση είναι η «όψη» χρεοκοπίας που προβάλλεται ως μπαμπούλας τόσο από τα ΜΜΕ, όσο κι απ’ τους πολιτικούς του συστήματος (Παπαδήμος, Σαμαράς και Παπανδρέου είχαν τα ΙΔΙΑ επιχειρήματα τρομολαγνείας κατά τις αγορεύσεις τους στη Βουλή της 12-2-2012). Μ’ άλλα λόγια, ΔΕΝ θέλουν κι ούτε επιδιώκουν μια τέτοια λύση.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η χρεοκοπία θα γίνει «άτακτα» ή «τακτικά». Το ζήτημα και το διακύβευμα είναι οι οικονομικοί όροι κάτω από τους οποίους η, έτσι κι αλλιώς αναπόφευκτη, χρεοκοπία θα υλοποιηθεί.

Η χρεοκοπία, ωστόσο, με όρους εθνικής ανεξαρτησίας δε μπορεί να γίνει χωρίς τη δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής. Με επόμενη συνέπεια την έξοδο από την Ευρωζώνη. Διότι, με όρους εθνικής ανεξαρτησίας (και εννοούμε όρους που συμφέρουν την Ελλάδα και τους πολίτες της) η χώρα θα υποχρεωθεί να αναστείλει τις συνθήκες που επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, καθώς και τις συνθήκες που απαγορεύουν τους δασμούς, τις εθνικές επιδοτήσεις, κ.ο.κ. Επίσης οι τράπεζες μάλλον θα καταρρεύσουν που σημαίνει ότι για ν’ αποφευχθεί αυτό ή θα πρέπει να εξαγοραστούν από ξένες ή να εθνικοποιηθούν. Η δεύτερη λύση (εθνικοποίηση) είναι αυτή ακριβώς που αντιστοιχεί στη χρεοκοπία με όρους εθνικής ανεξαρτησίας. Το ίδιο θα συμβεί και με τα ασφαλιστικά ταμεία, πράγμα που σημαίνει ότι από τώρα θα πρέπει να παρθούν έκτακτα μέτρα στήριξής τους (στην άλλη εκδοχή της χρεοκοπίας -υπό την εποπτεία της Ευρωζώνης-, αυτά απλά θα αφεθούν να καταρρεύσουν).

Θα πρέπει να πούμε ακόμα πως για μια λύση χρεοκοπίας με όρους εθνικής ανεξαρτησίας είναι απαραίτητο να ληφθούν μέτρα εκδημοκρατισμού και ελέγχου καίριων τομέων του κρατικού μηχανισμού. Δεν είναι μόνο ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας, αλλά και οι τομείς που σχετίζονται με τη διακίνηση ιδεών και πληροφοριών, τη λειτουργία της εκπαίδευσης, της Δικαιοσύνης, κ.λπ.

Ζούμε όμως σε μια χώρα που και μόνο ο υπαινιγμός ότι μπορεί να φύγουμε από την Ε.Ε. προκαλεί φρίκη στις κοινωνικοπολιτικές ελίτ (βλ. Μπάμπης Παπαδημητρίου-ΣΚΑΙ), διότι η συμμετοχή στην «Ενωμένη Ευρώπη» είναι, εδώ και δεκαετίες η νέα «μεγάλη ιδέα» της κυρίαρχης ιδεολογίας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως πως οι «Μεγάλες Ιδέες» είναι εκείνες που μας οδήγησαν στο παρελθόν σε τεράστιες Εθνικές Καταστροφές (ατυχής πόλεμος του 1897, Μικρασιατική καταστροφή).

Είναι προφανές, λοιπόν, πως μια πολιτική χρεοκοπίας με όρους εθνικής ανεξαρτησίας θίγει τα "Άγια των Αγίων" της Ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης καθώς και των υπηρετών της που δεν είναι άλλος από το πολιτικό σύστημα. Αυτούς, δηλαδή, που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση και που θεωρώ αδύνατο να διαχειριστούν, τουλάχιστον με Εθνικά κριτήρια. Απλά λειτουργούν ως «Their Master’s voice».

Θα πρέπει πάντως να διαβεβαιώσω, με όσα μέσα, γνώσεις και λογική διαθέτω, πως μια τέτοια διαδικασία χρεοκοπίας ΔΕΝ αμφισβητεί αφ’ εαυτής τον καπιταλισμό στην Ελλάδα, ούτε προϋποθέτει (όπως κάκιστα γράφεται) μεταβολή στο κοινωνικό σύστημα με σοσιαλιστική κατεύθυνση. Θεωρητικά (και το υπογραμμίζω), ο καπιταλισμός μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά με τους όρους που έχουν περιγραφεί παραπάνω. Οι καπιταλιστικές δομές μπορούν και θα κυριαρχούν, η κρατική μηχανή θα παραμείνει η ίδια όπως ήταν και προ χρεοκοπίας, κ.ο.κ. Άλλα πράγματα χρειάζεται να γίνουν, όπως η κατάργηση του νόμου «περί ευθύνης υπουργών», η κατάργηση του άρθρου 86 του Συντάγματος (βουλευτική ασυλία), η πλήρης και άτεγκτη εφαρμογή του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα κλπ., για να γίνουμε επιτέλους … άνθρωποι.

Όμως, ο προσανατολισμός και η συνταύτιση της ελληνικής αστικής τάξης με τα καπιταλιστικά κέντρα είναι τέτοιος που μια εξέλιξη σαν την παραπάνω φαίνεται να αποτελεί «όνειρο καλοκαιρινής νύχτας». Κι αποδεικνύεται απ’ την πράξη που, μέσα απ’ τη Βουλή, δηλώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η παράταση των «Μνημονιακών» σήριαλ είναι στρατηγική επιλογή με στόχο τη συμπίεση του κόστους της εργατικής δύναμης. Σε αντίθετη περίπτωση θα προχωρούσαν απευθείας στην (ούτως ή άλλως επερχόμενη) χρεοκοπία.

Τέλος, θα έπρεπε να μιλήσουμε και για το εάν μπορούν να υπάρξουν κάποιες προϋποθέσεις, κάποιοι όροι, για να γίνουν πράξη τα όσα παραπάνω περιγράψαμε, για το αν μπορεί να υπάρξει εναλλακτική πολιτική πρόταση-λύση:

Πρώτος όρος, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι το σπάσιμο της ιδεολογικής τρομοκρατίας που έχουν επιβάλει τα ΜΜΕ και το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων (δείτε τις κορώνες που βγάζουν τις μέρες αυτές στη Βουλή, αλλά και την «αιτιολόγηση» του κ. Ασπραδάκη, που δημοσιεύεται στο Mesogianews). Οι συνθήκες είναι ώριμες και μπορούν να επιτρέψουν τη ραγδαία ανατροπή κατεστημένων αντιλήψεων αφού και οι πολίτες, ευρισκόμενοι σε απόγνωση και κατάθλιψη, διψούν να μάθουν. Παράδειγμα του τελευταίου αυτού αποτελούν οι πωλήσεις των βιβλίων του Ν. Μπογιόπουλου, του Ν. Μαριά, του Στ. Λυγερού, του Κασιμάτη, του Βαρουφάκη και πολλών άλλων.

Ο δεύτερος όρος είναι, κατά τη γνώμη μου, η συμπαράταξη της αριστεράς πάνω σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα με όρους εθνικής ανεξαρτησίας, κινούμενο πάνω στους προαναφερθέντες άξονες. Επειδή όμως η αριστερά διαπερνάται και λεηλατείται από την κυρίαρχη ιδεολογία τα πράγματα είναι δύσκολα.
Η ιδεολογική επιρροή και πίεση της αστικής ιδεολογίας είναι έντονη μέσα στην Αριστερά και η ΔΗΜΑΡ του κ. Φ. Κουβέλη αποτελεί, κατά την άποψή μου, τυπικό παράδειγμα.

Οι πολυδιασπάσεις του αριστερού χώρου, ο σεχταρισμός του ΚΚΕ και η εξ όλων αυτών αδυναμία εμφάνισης ενός ριζοσπαστικού πόλου, παράλληλα –και συνέπεια των παραπάνω- ανυπαρξία μιας συγκροτημένης πρότασης διεξόδου στην κρίση καταδεικνύουν τις δυσκολίες.

Δυστυχώς όμως οι όροι αυτοί μοιάζουν βουνό. Για τούτο οι πολίτες, όλοι εμείς, θα πρέπει να κινητοποιηθούμε ώστε να κινητοποιήσουμε τις πολιτικές εκείνες δυνάμεις που δείχνουν να επιθυμούν μεν, αδυνατώντας δε, παρέχοντάς τους την ισχύ που απαιτείται για δράση. Δράση Εθνική.

Άρθρο του Θωμά Πρόφη - Ταξίαρχος Π.Α. (ε.α), ιστοριοδίφης, συγγραφέας